Όλοι είμαστε αυτοκαταστροφικοί. Οι άνθρωποι δηλαδή, γιατί τα ζώα έχουν τόσο αυξημένο ένστικτο αυτοσυντήρησης που δεν παίζονται. Δεν τα φτάνουμε ούτε για αστείο. Έχετε δει ποτέ κανγκουρό να καπνίζει? Η έναν πιγκουίνο να λιώνει στα ούζα? Ούτε καν. Αντιθέτως όλα τα είδη της φύσης, πανίδας και χλωρίδας, έχουν αναπτύξει απίθανα σενάρια επιβίωσης στα όρια της τρέλας! Μιλάμε για τρελό ξεβόλεμα. Εδώ οι σολωμοί ταξιδεύουν χιλιόμετρα αντίθετα σε δυνατά ρεύματα για να φτάσουν στο πατρικό τους, γιατί μόνο εκεί νοιώθουν άνετα να ζευγαρώσουν. Καλά, και αυτό δειχνει τρελό ψυχαναγκασμό, δεν λέω, αλλά πόσο υπευθυνότητα πια εκεί έξω???

Πάμε να δούμε τι γίνεται με την ανθρώπινη πάρτι μας. Πάρτυ indeed. Xαβαλές και άγιος ο Θεός. Η αυτοκαταστροφική μανία ξεδιπλώνεται σε όλο το μεγαλείο της. Αν μας κάνει κακό να το κάνουμε παιδιά, φέρτε το, το θέλουμε! Τι είναι αυτό είπες? ΜDMA? Σοβαρά τώρα, χωρίς πλάκα? Το καταπίνω και τα βλέπω όλα 3D, Dolby surround και 360 sound experience?? Πόσα θες πες απλά και δώστο μου! Ναρκωτικά, αλκοόλ, τζόγος, κάπνισμα, σεξ, φαί, κρεπάλες αλησμόνητες για όλα τα homo sapiens. To είδος αυτό αλήθεια, ποιος θα μείνει να το διαιωνίσει?

Η αυτοκαταστροφή είναι στην φύση μας, αδιαμφισβήτητα. Ρέει κάτω από το πετσί μας. Παλεύει να μας κατακτήσει. Κι εμείς, βαρκούλες στον ωκεανό της σχιζοφρένειας. Όλοι το βιώνουμε. Έλα τώρα, ναι, ΚΑΙ εσύ. Σιγανοπαπαδιά! Δεν έχω πει ακόμη για την σκούφια σου, περίμενε. Ο ανικανοποίητος έρωτας. Η μαγεία αυτή της αυτομαστίγωσης που αγαπάμε να μισούμε και μισούμε να αγαπάμε. Σαν τον εαυτό μας. Ζούμε σαν παιδιά που επιζητούν την αγάπη από τα πιο δυσπρόσιτα όντα. Και αναλωνόμαστε γύρω τους, μέχρι να το πάρουμε χαμπάρι και να υποχωρήσουμε με θριαμβευτική ήττα. Υπερβάλλω? Θα ‘θελες.

Οι πιο εξυπνοι ανθρωποι που γνωρίζω είναι παντελώς ανάπηροι συναισθηματικά, και οι πιο συνειδητοποιημένοι συναισθηματικά άνθρωποι, κρύβουν παραφροσύνη σε αποκρυφες πτυχες που θα σε τρόμαζαν! Τι είναι άραγε η τρέλα? Απέχει στ αλήθεια τοσο πολύ από την λογική, ή τελικα είναι η λογική η ιδια κομμάτι δικό της? Διαχωριστικές γραμμές, νοητές και μη δεν υπάρχουν πουθενα. Και μην εμπιστεύεσαι κανέναν που τις βάζει. Είναι τρελός.

Έχω κατάθλιψη. Η νέα τάση της μόδας. Αν στεναχωριέσαι, έχεις κατάθλιψη. Όχι, δεν βρίσκεσαι απλά σε επαφή με τα συναισθηματά σου, εισαι χαμένος από χέρι. Τι καταπίεση νέα είναι αυτή! Σε αγχώνουν και σε ρίχνουν οι γύρω σου σε προβληματισμό γιατι λες, δεν μπορεί, για να ανησυχούν κατι έχω! Και τότε παθαίνεις όντως κατάθλιψη! Και μετά γυρνούν και στην λένε κι από πάνω, αμφισβητώντας το πρόβλημα. Ελα μωρέ κι εσυ, ευαισθητούλη που στεναχωριέσαι για χαζομάρες! Και επέρχεται το πέπλο της ματαίωσης.

Γυρνώντας πίσω στο θέμα μας, γιατί αυτοκαταστρέφουμε το είναι μας? Δεν μας αντέχουμε ούτε εμείς οι ίδιοι, ή μήπως φοβόμαστε να φτάσουμε στο μεγαλείο που ξέρουμε ότι κατεχουμε ήδη και ειμαστε ικανοι να υλοποιησουμε? Τριτον ενδεχομενον. Βαριόμαστε. Που να τρέχω τώρα, πιάσε ένα τζιν και ένα Philip morris, και έλα να σου πω για τον μπιπ που με εφτυσε χτες. Δικαίωμα του είναι έτσι? Να το πούμε αυτό! Όποιος φτύνει, έχει δικαίωμα να το κάνει, ΕΣΥ δεν έχεις όμως δικαίωμα να υποβάλλεις τον εαυτο σου ξανά σε αυτην την κατάσταση χωρίς να θεωρηθείς δικαιως αμοιβάδα. Καλέ πιο φιλότιμο? Ποια τσίπα? Σύνελθε!

Tο θεικό είναι ότι άμα βρεθεί ένας νορμάλ άνθρωπος να μας την πει, μπας και συνέλθουμε, τον καταδικάζουμε σε μπιπ, γιατι ολοφάνερα, όποιος ετόλμησε να αναγνωρίσει την ανεπάρκειά μας αξίζει γιουχάρισμα και κλωτσιές. Μα τι θράσος! Άστε μας να ζούμε το όνειρο. Το πλαστό σπιτάκι με αμέτρητους τοίχους, χιλιάδες πρέπει και κυρίως, δεν μπορώ, είναι αδύνατον και αποκλείεται. Εκεί, βάζουμε εμείς τον εαυτό μας, συμφωνώντας με τους υπόλοιπους ανάπηρους του ιδρύματος ότι είμαστε ανεπαρκείς. Από εκεί τρέφεται η αυτοκαταστρεπτικότητα του ανθρώπου, και θα συνεχίζει το φαγοπότι μέχρι να αποφασίσουμε ότι αξίζουμε τον εαυτό μας. Οοοοοοχι ότι είμαστε αρκετοί, και μλκιες που θέλουν να μας συγκινήσουν κάτι επιτήδειοι. Αξίζεις τον υπέροχο, υπέρλαμπρο, δυνητικά θεικό εαυτό σου, ο οποίος με οδηγό εσένα μπορεί να σε φτάσει σε τρελούς κόσμους, που δεν φαντάζεσαι, κι όμως είναι όλοι μέσα σου και περιμένουν, πότε, θα αφήσεις κάτω ότι σε χαλάει για να ξεκινήσει το ταξίδι. Οι περισσότεροι που ήρθαν και έφυγαν δεν ταξίδεψαν ποτέ.

Εκεί θέλω να πάω και εγώ, όμως παλεύω με τον εαυτό μου μια ζωή, και δεν καταλαβαίνω ρε συ τίποτα. Αντικρουόμενες απόψεις μέσα μου χορεύουν τσάμικο και μένω να ελπίζω σε ένα θαύμα. Αλλη βλακεία και αυτή. Να ελπίζεις σε ένα σημάδι, ένα θαύμα, μια απόδειξη ότι το σύμπαν γνωρίζει την ύπαρξή σου και ενδιαφέρεται. Κάνει πράγματα μόνο για σένα. Αμέ. Ανάβει τα φανάρια όλα στην σειρά όταν έχεις αργήσει. Για σένα βρε κουτό το κάνει. Ναι είσαι τόσο σημαντικός! Χαχαχά, παιδιά, το σύμπαν όχι μόνο αγνοεί τα μόρια που μας συνθέτουν, δεν το απασχολεί καν. Ξεπέρασέ το. Είσαι απλός. Θεικός. Αυτονόητος. Δεδομένος. Μοναδικός. Είσαι. Γιαυτό πάμε τώρα σε παρακαλώ να δούμε τι θα βγει, γιατί personally speaking, αυτή η δίνη της αυτοκαταστροφής με κούρασε. Εξαντλητικά.


 

Share: